this blog is bilingual

Langzaam aan kan ik steeds meer breien. Het lukt me nu om ongeveer een kwartier per dag bezig te zijn, maar wel met grote tussenpozen. En langzaam aan krijg ik ook mijn kanten sjaal af. Begonnen als een samenbrei project van stitch en bitch den bosch, ben ik de tweede (en waarschijnlijk ook de laatste) die hem afmaakt. Ik ben nu met de rand bezig, dus nog een paar dagen en dan kan ik hem afkanten.

Slowly I can knit more and more. I can manage about 15 minutes of knitting a day, but I have to pause in between. And because of that, I’m slowly finishing my lace scarf. It started out as a knit along project from stitch and bitch den bosch, and I’m the second (and probably last) person to finish it. I’m working on the border now, so a few days and I’ll be done.

Omdat ik maar zo weinig kan breien, ben ik weer een monogame breister geworden. Als de sjaal af is, moet ik dus eens gaan bedenken welk projectje ik nu uit de slaapstand ga halen. Ik kan kiezen uit Steven’s vest (hoewel die eerst nog uitgehaald moet worden), het vlindervest voor mijn moeder, een paar sokken of een tas. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het lastig vind om te kiezen, maar om meerdere projecten tegelijk te breien heeft geen zin, daar brei ik nog te weinig voor.

Because I can knit so little, I’m a monogamous knitter again. When my shawl is done, I have to find out which project I’ll get out of hybernation. I can choose between Steven’s vest (althoug I have to frog it first), the butterfly cardigan for my mom, a pair of socks or a bag. I have to be honest that it’s difficult to choose, but I can’t work on multiple projects at the same time, I knit to little for that.